Het waren toch mijn ouders

Zwaar misbruik in een strenggelovig gezin en falende jeugdzorg ***** “Voor ik de rechtszaal uitloop, kijk ik nog één keer achterom. Het voelt als een afscheid. Ik ben jullie kwijt. Maar heb ik jullie ooit gehad, de ouders die ik zo nodig had?” Annemieke groeit op in een groot, streng religieus gezin waar gehoorzaamheid vanzelfsprekend is en stilte de norm. Achter de voordeur speelt zich een werkelijkheid af die niemand ziet – of misschien niet wil zien. Mishandeling. Seksueel misbruik. Angst. Wanneer ze vijftien is, ontvlucht ze het huis. Wat volgt is geen directe bevrijding, maar een jarenlange strijd om te overleven. Ze raakt verstrikt in de hulpverlening, wordt meerdere keren opgenomen en krijgt dwangvoeding. Wat van buiten een eetstoornis lijkt, blijkt een lichaam dat vecht tegen trauma en voor autonomie. Tien jaar na haar vertrek uit huis wordt haar vader veroordeeld tot 16 jaar cel voor jarenlang misbruik en mishandeling van zijn acht kinderen, haar moeder tot tien maanden voor medeplichtigheid. Het zwijgen is dan definitief doorbroken. In dit boek vertelt Annemieke haar indrukwekkende verhaal. Annemieke Waaldijk (pseudoniem; geb. 2000) schreef haar hele jeugd schriftjes vol gedachten, angst en vragen die ze nergens anders kwijt kon. Schrijven werd haar manier om te overleven. Toen ze op haar vijftiende het ouderlijk huis ontvluchtte, belandde ze in de jeugdzorg en volgden pleeggezinnen, beschermd wonen en opnames in de GGZ. Ze raakte op verschillende momenten juist verder beschadigd. Nadat haar ouders eind 2025 werden veroordeeld, kon zij de stap zetten om haar dagboeken, samen met journalist Robert Vinkenborg, om te werken tot dit boek.