Craving the Boss – Verlangen naar de Baas

Ik had deze baan nooit mogen aannemen.

Dilan Brown. Alleenstaande vader, CEO, jongste miljardair van Wall Street.

De man wiens gezicht elke maand op een ander tijdschrift prijkt.

De man die nu tegenover me staat en zegt:

“Knap. Maar hier bepaal ik en jij gehoorzaamt. Duidelijk?”

Ja, ik ben slechts de nieuwe kok in zijn restaurant.

Alleen ben ik hier ook om een andere reden.

Zes weken. Informatie verzamelen, doorgeven, verdwijnen.

Ik heb geen keus, want ik word gechanteerd.

Dus provoceer ik Dilan. Verander zijn menukaart. Werp hem een vurige blik toe als hij mijn keuken binnenkomt.

Als hij me haat, is het makkelijker.

Als hij me ontslaat, nog beter.

Maar hij ontslaat me niet.

In plaats daarvan staat zijn dochter Mila in mijn keuken en wil cheesecake bakken.

In plaats daarvan sta ik op blote voeten op zijn marmeren vloer, terwijl hij haar vlechtjes maakt en ik pannenkoeken bak.

Niemand had me verteld dat Dilan Brown ’s ochtends om zeven uur naar vers brood ruikt.

Dat hij me aankijkt alsof hij me allang doorzien heeft – en toch dichterbij komt.

Mannen zoals Dilan Brown bezitten niet alleen restaurants.

Ze bezitten elke ruimte die ze betreden.

En iemand zoals hij vergeeft absoluut niet wat ik aan het doen ben.

Zeker niet wanneer we kort daarvoor samen in bed lagen en de nacht niet zonder gevolgen is gebleven.